Kur mjekët pyetën prindërit e vogëlushit Oliver Staub, 2 vjeç, nëse donin të dhuronin organet e tij, nëna e tij, Laura, nuk hezitoi të thoshte “po”. Por kur familja u kthye në dhomën e spitalit për t’i dhënë lamtumirën, ndodhi një mrekulli: Oliveri filloi të tregonte shenja përmirësimi. Mjekët paralajmëruan se edhe nëse mbijetonte, mund të mbetej i paralizuar nga qafa e poshtë.
Në një intervistë për revistën People, Laura tregoi: “Oliver është fëmija më i lumtur. E dinim që do të ishte i lumtur nëse do të mund të ndihmonte dikë tjetër,” duke iu referuar vendimit për dhurimin e organeve, para se të ndodhte mrekullia.
Pas aksidentit tragjik, kur Oliveri u shtyp nga një kamion dhe mbeti i paralizuar, prindërit e tij, Laura dhe Stefani, përballeshin me një rrugëtim të vështirë. Ata vendosën të mos dorëzoheshin, u stërvitën për kujdesin në shtëpi dhe u zhvendosën përkohësisht në Meksikë, pranë familjes së Laurës. Pas 39 ditësh në spital, Oliveri u kthye në shtëpi me jakë cervikale dhe trakeostomi, ndërsa mjekët mendonin se shanset për shërim ishin minimale.
Në vend që të dorëzoheshin, prindërit kërkuan ndihmë. Laura gjeti Dr. Mohamed Bindon në Universitetin e Çikagos, i cili po zhvillonte trajtime me qeliza staminale për dëmtimet e palcës kurrizore. Ndërhyrja ishte jashtëzakonisht e shtrenjtë, mbi 300,000 dollarë, dhe familja hapi një faqe GoFundMe. Ndihma erdhi nga fondacioni i futbollistit Toni Kroos, i cili mbuloi shpenzimet totale që kaluan 1 milion dollarë.
Më 11 korrik, Dr. Bindon dhe ekipi i tij kryen dy operacione komplekse për stabilizimin e kafkës dhe shtyllës kurrizore të Oliverit. Ditët e para pas operacionit ishin dramatike, zemra e Oliverit ndaloi për një moment, por më pas ndodhi e pabesueshmja: filloi të lëvizte krahun e djathtë, gishtat dhe këmbët, dhe nisi të merrte frymë vetë. Çdo ditë ai tregonte një përparim të ri.
Dr. Bindon thekson: “Prisnim që vetëm qafa e tij të stabilizohej. Tani po flasim për një fëmijë që lëviz gjymtyrët, ndjen nevojën për të urinuar – një arritje që nuk është dokumentuar më parë në raste të ngjashme.”
Në gusht, familja u rikthye në shtëpinë e tyre të re në Michoacan, Meksikë. Oliveri vazhdon të përmirësohet dita-ditës. Babai i tij, Stefan, tregon: “Ai shprehet, zemërohet, qesh, këndon – i gjithë trupi i tij lëviz.” Llogaria e tij në Instagram ka mbi 100,000 ndjekës, ndërsa ai ka filluar të lëvizë edhe krahun e majtë, dhe fizioterapisti punon që ai të ecë sërish.
Laura shprehet: “Kur i thua që nuk mund të bëjë diçka, ai përpiqet më shumë. I kemi thënë lamtumirë kaq shumë herë, e megjithatë ai është ende këtu. Për ne, nuk ka asgjë që ai nuk mund ta bëjë.”
Më vonë këtë muaj, Oliveri do t’i hiqet qaforja, dhe prindërit shpresojnë që së shpejti të marrë frymë pa ventilator. Ëndrra e tyre më e madhe? Që Oliveri të ecë përsëri. “Çfarë mund të arrijë ai? Vetëm Oliveri e di. Nëse do të ecë, do ta bëjë. Jam 100% e sigurt,” thotë Laura.
Familja planifikon në pranverën e vitit 2026 të kthehet në Çikago për një provë klinike me qeliza staminale. Dr. Bindon mbetet optimist, por i kujdesshëm: “Nuk ka garanci. Por Oliveri ka treguar se kemi gabuar në çdo hap. Qielli është kufiri për këtë fëmijë.”
