Në kulmin e raportit Shqipëri-Kinë, Enver Hoxha vlerësoi pataten si një urë lidhëse që do të forconte akoma më shumë marrëdhënien mes shteteve.
Nëpërmjet një dokumenti të siguruar nga VNA, shkruhet se patatja cilësohej në atë periudhë si pasuri bujqësore me rendiment të jashtëzakonshëm.
Në një takim me kuadro nga sektori i bujqësisë, si Viktor Puka dhe Andrea Gjermeni, udhëheqësi i pagabueshëm shpalli direktivat bujqësore: “Të gjitha forcat drejt kultivimit masiv të patates!” Mobilizimi në fjalë nuk ishte vetëm një thirrje për të mbjellë më shumë patate, por një akt i solidaritetit të dyanshëm kinezo-shqiptar.
Siç mund të lexohet dhe në dokumentin e mëpshtëm, diktatori Hoxha tregon se “ në Evropë, në Gjermani njerëzit nuk hanë shumë bukë si tek ne, ata hanë më shumë patate.”
Ndaj ai sugjeronte që të ndryshonte kultuara shqiptare të ushqyerjea.
Madje për të vërtetuar suksesin që do të sillte nisma në fjalë, vetë Komiteti Qendror bëri një provë. “Në Komitetin Qendror na kanë dërguar si mostër bukë të prodhuar me miell gruri përzier me miell patateje.” Kjo bukë, sipas Enverit ishte “e shkrifët si sfungjer dhe shumë e shijshme”.
Ndaj “patatja do të shndërrohej në një simbol të miqësisë, solidaritetit internacionalist, si dhe një mjet për të ndërtuar “njeriun e ri socialist” të ushqyer me bukë me patate.
