Ministrja e Brendshme, Albana Koçiu, reagoi sot përmes rrjeteve sociale për protestën e opozitës, e cila u shoqërua me hedhje fishekzjarrësh dhe molotov drejt policisë dhe institucioneve.
Në postimin e saj, Koçiu e përshkroi situatën si “një shfaqje të shëmtuar” dhe një “skenografi të vjetër me tym dhe flakë”, duke e cilësuar protestën si një përpjekje për të zëvendësuar fjalën me dhunë dhe maskat që fshehin “turpin”. Ajo theksoi se një kauzë e drejtë nuk ka nevojë për maska apo dhunë, dhe se mbështetja e popullit vjen përmes votës, jo me “bandën e huliganëve me pagesë”.
Ministrja u shpreh se të djegësh institucione ose të sulmosh Policinë e Shtetit nuk është politikë, por vandalizëm dhe krim. Ajo kritikoi protestën si një veprim kundër stabilitetit, sigurisë së qytetarëve dhe imazhit ndërkombëtar të Shqipërisë, duke e quajtur “sabotim kombëtar”.
Koçiu përfundoi mesazhin duke paralajmëruar protestuesit për pasojat e veprimeve të tyre, duke theksuar se Shqipëria nuk është më ajo e vitit 1997 dhe se dhuna nuk mund të prezantohet si “ndjenjë lirie”.
REAGIMI I PLOTË
Po e shohim përsëri. E njëjta shfaqje e shëmtuar, e njëjta skenografi e vjetër me tym e me flakë, që vjen nga bodrumet e një politike në agoni. Një tjetër “revolucion” me pagesë, ku molotovi zëvendëson fjalën dhe maska fsheh turpin.
Le ta themi troç, pa asnjë dorashkë: Një kauzë e drejtë nuk ka nevojë për maska dhe as për molotovë.
Kush ka të drejtë, ka mbështetjen e popullit, jo bandën e huliganëve me pagesë. Kush ka ide, ka votën. Por kur kutia e votës të është kthyer në në makthin tënd më të madh që prej dy dekadash, atëherë e vetmja rrugë është dhuna si streha e fundit e paaftësisë.
Të thërrasësh shqiptarët të bëhen mish për top për marrëzinë tënde personale, ndërkohë që ata ta kanë dhënë përgjigjen me votë rresht për 20 vite, është kulmi i pafytyrësisë politike.
Ata thonë se kjo është një protestë qytetare? Cili qytetar i këtij vendi do të shihte qytetin e tij të digjej? Të djegësh institucionet nuk është politikë, është vandalizëm. Të godasësh Policinë e Shtetit nuk është trimëri, është krim.
Kjo nuk është një protestë kundër qeverisë. Kjo është një protestë kundër Shqipërisë që punon, kundër stabilitetit, kundër sigurisë së çdo familjeje dhe kundër imazhit të një vendi që sot respektohet në çdo tryezë ndërkombëtare.
Ky nuk është opozitarizëm, ky është sabotim kombëtar nga ata që Shqipërinë e duan vetëm nëse mund ta kenë si pronë private, përndryshe duan ta shohin në flakë.
Dhe nesër, kur të dilni për të përgënjeshtruar turpin tuaj të sotëm e për t’ua shitur shqiptarëve dhunën si “ndjenjë lirie”, mendohuni mirë. Mendohuni dy herë, sepse Shqipëria nuk është më as ajo e 97-ës dhe as ajo e rrëmujës suaj mendore.