Ikona e kinemasë italiane, Sophia Loren, nuk lejoi kurrë që kritikat për pamjen e saj të ndikonin në zgjedhjet personale, edhe kur ato vinin nga bashkëshorti i saj, producenti i njohur Carlo Ponti.
Në një intervistë të dhënë në vitin 1979, aktorja tregoi se në fillimet e karrierës shumë njerëz e këshillonin t’i nënshtrohej një operacioni estetik në hundë, duke besuar se kjo do t’i rriste shanset për të pasur sukses në industrinë e filmit.
Mes atyre që ia përmendën këtë ishte edhe Ponti, i cili i sugjeroi se një ndryshim i vogël mund ta ndihmonte në karrierë. Megjithatë, Loren e refuzoi menjëherë idenë.
Ajo kujtoi se i ishte përgjigjur duke i thënë se nuk kishte ndërmend të ndryshonte fytyrën, pasi e pëlqente veten ashtu siç ishte. Me humor, ajo shtoi se ndoshta problemi nuk ishte hunda e saj, por këndi nga i cili e filmonte operatori i kamerës.
Vendosmërinë e saj e përmblodhi me një fjali që u bë e famshme: “Nuk e bëra. Ja ku jam sot, ende me hundën time.”
Më shumë se tre dekada më vonë, në një intervistë për The Hollywood Reporter në vitin 2014, Loren tha se gjatë gjithë jetës ishte përpjekur të mos ndikohej nga komentet për pamjen e saj.
Ajo kujtoi se shpesh i thoshin se kishte hundë shumë të gjatë dhe gojë të madhe, por këto vlerësime nuk e lëkundën kurrë. Sipas saj, kur beson te vetja, çdo sfidë shndërrohet në një betejë që ia vlen të fitohet.
Aktorja zbuloi gjithashtu se edhe Carlo Ponti ishte ndikuar nga opinionet e të tjerëve, por ajo i kishte bërë të qartë se nuk do të ndryshonte asnjë tipar të fytyrës. Madje, me vendosmëri i kishte thënë se, nëse duhej të ndryshonte hundën për të bërë karrierë, atëherë do të preferonte të kthehej në vendlindjen e saj, Pozzuoli.
Sophia Loren hyri në historinë e kinemasë në vitin 1962, kur fitoi çmimin Oscar për Aktoren më të Mirë për interpretimin e saj në filmin Two Women, duke u bërë aktorja e parë që fitoi këtë vlerësim për një rol të luajtur në një gjuhë të huaj.
Megjithëse triumfoi në ceremoninë më prestigjioze të filmit, Loren vendosi të mos ishte e pranishme në ndarjen e çmimeve, duke qëndruar në Romë pranë bashkëshortit të saj.
Në autobiografinë “Yesterday, Today, Tomorrow: My Life”, aktorja rrëfen se nominimi për Oscar i dukej i pabesueshëm dhe se emocionet e forta e shtynë të mos udhëtonte drejt ceremonisë.
Ajo pranoi se kishte frikë si nga humbja, ashtu edhe nga fitorja, duke menduar se emocionet do ta pushtonin në të dyja rastet. Për këtë arsye zgjodhi ta ndiqte momentin historik larg skenës së Hollywood-it, një vendim që nuk e zbehu aspak madhështinë e arritjes së saj.