Një ndjenjë lodhjeje e pazakontë, vështirësi për të mbajtur sytë hapur apo për të folur pasditeve – për shumë njerëz mund të tingëllojnë si shenja stresi apo mungese gjumi. Por për pacientët me Myasthenia Gravis, këto janë sinjalet e para të një sëmundjeje të rrallë autoimune, e cila shpesh mbetet e padukshme për vite.
Sipas të dhënave nga Myasthenia Gravis Foundation of America (MGFA), kjo sëmundje prek rreth 20 persona për çdo 100,000 banorë, por besohet se shumë raste nuk diagnostikohen kurrë – ose diagnostikohen vonë, për shkak të ngjashmërisë me lodhjen e zakonshme apo ankthin.
Çfarë është Myasthenia Gravis?
Bëhet fjalë për një çrregullim kronik në të cilin sistemi imunitar sulmon në mënyrë të gabuar receptorët që lejojnë komunikimin mes nervave dhe muskujve, duke sjellë dobësi progresive të muskujve, sidomos pas lodhjes.
Simptomat përfshijnë:
Kapakë që bien ose shikim të dyfishtë
Vështirësi në të përtypur, të folur apo në frymëmarrje
Dobësi të muskujve që përkeqësohet gjatë ditës dhe përmirësohet pas pushimit
Në raste më të rënda, mund të ndodhë edhe dështim i muskujve të frymëmarrjes, që kërkon ndërhyrje emergjente.
Pse është kaq e vështirë për t’u diagnostikuar?
Sepse simptomat janë të ndryshueshme dhe shpesh të paqarta. Pacientët shpesh ndjekin një rrugë të gjatë mes mjekëve të ndryshëm, përpara se të marrin diagnozën e saktë.
Testet përfshijnë:
Vlerësim klinik dhe testime lodhjeje muskulore
Prova farmakologjike me piridostigminë
Analiza të antitrupave specifikë
Trajtimi dhe përparimet e fundit
Përveç barnave klasike si piridostigmina dhe kortikosteroidet, kohët e fundit janë miratuar edhe ilaçe moderne biologjike, që synojnë mekanizmat specifikë të sëmundjes.
Eculizumab, Ravulizumab dhe Efgartigimod janë ndër opsionet më premtuese për pacientët që nuk reagojnë ndaj trajtimit klasik, duke ofruar më pak efekte anësore dhe përmirësim të dukshëm të cilësisë së jetës.