E karakterizuar nga ngjyra e zezë, pamja e saj të paralajmëron dhimbjen e jetës së saj ndër vite.
Në në rrëfim për “Ka një mesazh për ty”, Drita rikujton momentin kur babai u sëmur nga Parkinsoni dhe nëna u shdnërrua shtyllë kryesore e shtëpisë së saj.
Në1985, Dea u martua me mblesëri e pas një viti u bekua me një djalë.
4 vite pas djalit, lindi vajza. Ndonëse u plotësua nga dy engjët e saj, zemra e Dritës rënkonte nga vuajtjet që I shkaktoi bashkëshorti.
Por pavarësisht problemeve të tyre, alkoolit e tradhtisë bashkëshortore nga burri, Deas nuk ia bënte zemra t’i shqetësonte fëmijët.
Për të ata ishin dritë derisa dhe ajo paprtimas u shua.
Dea humbi vajzën 14-vjeçare dhe pikërisht kur mendoi se do të mund të ngushëllohej me djalin, zemra iu vesh përgjithmonë me të zeza.
Dea: Një e mërkurë e zezë e 1 tetorit të vitit 2003, më iku njëri sy, m’u pre një këmbë e një krah, më iku vajza ime e vetme në moshën 14 vjeçe, pa bërë 15.
Ardit Gjebrea: Çfarë ndodhi?
Dea: Ajo ishte në një gjendje gripale. E morëm, e çuam në spital në Korçë, në pediatri. Atje pati komplikacione, e morën urgjent me ambulancë ta sillnin për në Tiranë dhe ndërroi jetë rrugës. Djali u prek shumë. Kaloi një dhimbje shumë të madhe, mbyllej në vetvete. Unë përpiqesha t’i qëndroja pranë, babai i tij nuk e mori asnjëherë me vete ta mbante pranë që të mos e ndiente mungesën e motrës. Ata ishin shumë të lidhur. Djali kishte shumë ëndrra, punonte përkrah meje por kishte filluar t’i kuptonte se po rritej, kishte filluar t’i kuptonte të gjitha ato çka bënte i ati. Thosha kam një dritë që shkëlqen dhe do të më ndriçojë gjithë botën ky djalë.
Ardit Gjebrea: Ishte motivi pse merrje frymë.
Dea: Më premtoi, se vazhdoi shkollën e mesme, ç’i shikonte syri, i bënte dora. “Mami, unë do të vazhdoj edhe shkollën e lartë”, tha. Në moshën 20-vjeçare ai kaloi një gjendje të fikëti, atak kardiak. Pasi humba djalin, unë kalova një gjendje shoku. As haja, as pija. Aty përkrah më ndenji nëna ime e cila nuk i dinte marrëdhëniet që kisha unë me bashkëshortin. Unë nuk iu kisha treguar.
Ardit Gjebrea: Nëna erdhi të jetonte aty me ju?
Dea: Po, që të më mbështeste mua në ato momentee.
Ardit Gjebrea: Pastaj me siguri përjetoi edhe marrëdhënien tuaj.
Dea: Shumë e drejtë. Unë ia kisha bërë të qartë që do të jetoj me kujtimin e fëmijëve të mi. Puthja dorezat e dritareve, atje ishte gjithçka që kisha me kujtimin e fëmijëve./Marrë nga tvklan.al