Ka lojtarë që dallohen për golat që shënojnë. Të tjerët për asistimet e tyre. Xhud Belingham i përket një kategorie tjetër, asaj të lojtarëve që bëjnë një ekip të funksionojë. Nëse mesfushori i Real Madridit ka hapësirë për të qënë i lirë në mesfushë, për të futur këmbën, për të thyer linjat ose për të ardhur nga pas, Anglia bëhet një ekip shumë më i rrezikshëm.
Për këtë arsye, një nga prioritetet e Skalonit nuk do të jetë vetëm kontrolli i Harri Kejn ose kufizimi i shpejtësisë së Maduekes, Gordon apo Sakasë. Sfida e vërtetë do të jetë të parandalojë Belingam të marrë kontrollin e lojës. Argjentina treguar prej vitesh një aftësi të madhe për të përshtatur planet e saj sipas kundërshtarit. Ata tashmë e bënë atë kundër Kroacisë në Katar 2022, kur modifikuan strukturën për të kufizuar Luka Modriç, dhe e bënë përsëri në ndeshje të ndryshme të Kupës aktuale të Botës.
Por Belingham, sfida është ndryshe. Ai nuk është një mesfushor pozicional që mbetet gjithmonë në të njëjtin sektor. Anglezi ndryshon vazhdimisht lartësi, ndërron pozicionet dhe shfaqet si brenda ashtu edhe anash. Kjo lëvizshmëri kërkon vigjilencë kolektive dhe jo një markë individuale. Nëse Argjentina arrin të imponojë qarkullimin e Enzo Fernandez, inteligjenca pozicionale e Mak Alister do të zvogëlojë ndjeshëm ndikimin e Belingamit.
Shumë herë Kupa e Botës përcaktohet në një zonë më pak të dukshme, në mesfushë. Skaloni e di këtë. Dhe ai gjithashtu e kupton se çaktivizimi i mesfushorit anglez nuk përfshin ndjekjen e tij për 90 minuta, por zvogëlimin e hapësirave ku ai bën më shumë dëm. Nëse Argjentina arrin ta shkëputë atë nga Kejn dhe sulmuesit anglezë, ai do të ketë bërë një hap të madh drejt finales. Sepse në këtë Angli, para se të fikni sulmin, së pari duhet të fikni motorin, para se të markohet Kejn, duhet neutralizuar Belingam. Detyra është e vështirë. Të dy janë në një formë të jashtëzakonshme, por në futboll asgjë nuk është e pamundur.