Ajo qëndron ulur në një cep të trotuarit, pas një grumbulli gomash. Në kokë mban një helmetë të verdhë ndërtuesi, në rast se e thërrasin për të kaluar përtej shiritave të brishtë plastikë që ndalojnë hyrjen në fund të Avenida Los Próceres, në lagjen rezidenciale San Bernardino.
Në këtë ndërtesë, që sot nuk është më veçse një grumbull gjigant e pa formë rrënojash, llamarinash dhe pluhuri, atë të mërkurë të mallkuar, babai i saj Ermindo, 54 vjeç, kishte organizuar një festë të vogël me bashkëshorten dhe disa miq.
Të gjithë janë ende të zhdukur, nën ato rrënoja.
«Nuk dua ta besoj se do ta nxjerrin të pajetë, ose ndoshta nuk do të arrijnë ta gjejnë fare», thotë ajo me sytë e fryrë nga lotët.
Përballë saj ndalon një kamion i hapur që transporton, të ngjeshur njëri pranë tjetrit, disa të rinj të Rinisë Bolivariane, nga 19 deri në 21 vjeç, të gatshëm të gërmojnë për orë të tëra, vetëm me doreza të holla prej trikoje dhe maskat blu që përdoreshin gjatë pandemisë së Covid-it.
— Pse jeni këtu?
«Për vendin tonë, sepse është gjëja e duhur për t’u bërë.»
Janë të njëjtat përgjigje që japin të rinjtë kudo në botë, të cilët nxitojnë të ndihmojnë kur situata bëhet vërtet dramatike.
Në orët e para të së dielës, një djalë 11-vjeçar u nxor i gjallë nga rrënojat në Caraballeda, në veri të vendit. Ai kishte mbijetuar për tre ditë nën rrënoja pas tërmetit.
Toka lëviz natën
Venezuela vazhdon të dridhet dhe numri i viktimave vazhdon të rritet: 1.430 të vdekur, 3.238 të plagosur dhe 432 pasgoditje sizmike. Të zhdukurit ende numërohen me dhjetëra mijëra.
Dhe toka vazhdon të lëvizë, sidomos gjatë natës.
Në qytet, shumë ndërtesa mbajnë plagët, më të lehta ose më të rënda, të lëkundjeve. Shtëpi të tjera janë evakuuar.
Madje edhe në dhomën elegante të një hoteli me pesë yje, në katin e pesëmbëdhjetë, në mur është hapur një çarje e madhe, aspak qetësuese, edhe pse në recepsion sigurojnë se «inxhinierët kanë kontrolluar themelet dhe ato janë të forta».
Le të shpresojmë.
Nuk ka besim Andri, e cila u largua me fëmijët dhe disa fqinj nga pallati ku banonin në Avenida Libertador.
«Gjithçka është e shkatërruar, brenda dhe jashtë. U kthyem vetëm për të marrë disa rroba, por tani preferojmë të rrimë këtu. Në këtë limbo.»
“Këtu” është fusha e madhe me bar në Plaza Venezuela.
Ata jetojnë në një tendë, pak më e madhe se një tendë kampingu, pesë veta.
«Mbijetojmë me atë që na sjellin njerëzit, nga solidariteti.»
Në një tendë
Edhe Olga nuk ka besim. Ajo u largua me fëmijët dhe disa fqinj nga pallati popullor ku jetonin në Avenida Libertador.
«Gjithçka është e dëmtuar, brenda dhe jashtë. U kthyem për të marrë disa rroba, por tani preferojmë të qëndrojmë këtu.»
“Këtu” është sërish fusha e madhe e Plaza Venezuela.
Ata jetojnë pesë veta në një tendë të vogël.
«Për momentin jetojmë me atë që na sjellin njerëzit, falë solidaritetit.»
Re të zeza mosbesimi
Karakasi po fundoset në frikë.
Shkollat janë mbyllur deri në një urdhër të ri, rrugët janë bosh në mënyrë të pazakontë dhe shumë dyqane i mbajnë ende të ulura qepenat.
Banorët nuk i besojnë më tokës që kanë nën këmbë dhe tashmë e kanë gjithnjë e më të vështirë t’u besojnë edhe atyre që i qeverisin.
Re të mëdha të zeza rëndojnë mbi kryeqytetin, një qytet gri, i mbushur me ndërtesa që ngrihen shumë më lart se 15 kate.
Ajo në Transversal 2, në lagjen elegante Los Palos Grandes, u shemb si një kështjellë prej letrash.
Shumë pyesin si kanë arritur të qëndrojnë ende në këmbë ndërtesat e tjera pas dy tërmeteve të tmerrshme të së mërkurës.
Pikërisht për këtë arsye, mijëra njerëz vazhdojnë të flenë në rrugë, në qiell të hapur, vetëm për të mos rrezikuar më të keqen.
Spitalet publike të Karakasit po shkojnë drejt kolapsit për shkak të numrit shumë të lartë të të plagosurve që mbërrijnë nga lagjet e goditura nga tërmeti dhe nga zonat bregdetare të shtetit fqinj Guaira.
Dhomat dhe korridoret janë të mbushura me pacientë që presin mjekim, por edhe me familjarë e miq që kërkojnë lajme për të afërmit e tyre.
Ndonjëherë mjafton të lexosh një emër në listat e të shtruarve në spital, që qarkullojnë me ankth në internet, për t’u rikthyer shpresa.
«Është gjallë.»
Ndihmat ndërkombëtare
Ndërkohë, vazhdojnë të mbërrijnë misionet e ndihmës nga jashtë.
Të premten në mbrëmje zbarkoi misioni i organizuar nga Mbrojtja Civile Italiane, me rreth njëqind zjarrfikës dhe punonjës shëndetësorë të specializuar për fatkeqësi natyrore.
Pak orë më parë, në bazën ushtarake El Libertador, në Maracay, kishin mbërritur edhe ekipet amerikane të shpëtimit, që erdhën në ndihmë të «miqve të rinj» venezuelianë, siç i quajti Trump.
Qeveria e Karakasit, e drejtuar nga presidentja e përkohshme Delcy Rodríguez, e cila thotë se është në kontakt të vazhdueshëm me kreun e Shtëpisë së Bardhë, ka padyshim nevojë për ndihmë.
Dje, ish-zëvendëspresidentja e Nicolás Maduro-s u fishkëllye për një kohë të gjatë në lagjen Chacao, një nga më të goditurat në kryeqytet.
Ishte dalja e saj e parë publike, tre ditë pas tërmetit.
Shumë zona të prekura ende nuk janë arritur nga ekipet e shpëtimit.
Megjithatë, siç kujton Organizata Botërore e Shëndetësisë, 72 orët e para janë vendimtare për të shpëtuar ata që kanë mbetur të bllokuar nën rrënoja.
Edhe në Karakas, punimet po ecin me ritëm shumë të ngadaltë.
Zonë e kuqe
Mes popullsisë po rritet zemërimi për vështirësitë organizative të shtetit.
Që në momentet e para pas lëkundjeve, dhjetëra mijëra venezuelianë u mobilizuan për të nxjerrë njerëzit e bllokuar ose për të transportuar furnizime.
Por në disa zona të Karakasit, ndihma e vullnetarëve pranë ndërtesave të shembura tani po refuzohet, për t’u lënë vend mjeteve të rënda që më në fund kanë nisur punën.
Hyrja në zonën e Guairës, më e shkatërruara nga të gjitha, që prej mbrëmjes së të enjtes është bllokuar nga ushtria dhe ndalohet për këdo që nuk ka një leje të posaçme.
Autoritetet duan të shmangin kaosin në këtë zonë të gjerë të kuqe, ku këto ditë kanë filluar të veprojnë qindra ekipe të huaja shpëtimi.
Monsinjor José Antonio Da Conceçao, sekretar i përgjithshëm i Konferencës Ipeshkvnore të Venezuelës, i cili ka shpallur për sot një ditë lutjeje në të gjithë vendin, është i bindur se kjo tragjedi do të sjellë edhe diçka të mirë.
«Njerëzit protestojnë sepse duan të ndihmojnë. Kjo është shenjë se ky komunitet kërkon lirinë dhe autonominë e tij. Në një situatë të tillë nuk dëshiron të mbetet indiferent», thotë monsinjori, i cili në rini kishte qenë zjarrfikës.
«Populli dëshiron të tregojë solidaritet dhe të dëshmojë se edhe qytetarët e zakonshëm kanë një rol për të luajtur në këtë moment krize. Venezuelianët po fitojnë zërin e tyre, sepse nuk mund të kontrollohen më. Ata duan të marrin pjesë. Por ky proces duhet edhe të organizohet. Dhe besoj se, në këtë drejtim, qeveria po e menaxhon situatën me shumë mençuri.»
Diçka duket se po ndryshon vërtet në Venezuelë.
Këtë e tregon edhe qasja e autoriteteve ndaj gazetarëve, sidomos atyre të huaj.
Shumë prej tyre kanë mbërritur së bashku me misionet kombëtare të shpëtimit dhe, këtë herë, burokracia nuk duket se ka ndërmend t’i pengojë më./ Corriere della Sera